|
|
Het wordt een kort nachtje. Vannacht 28 maart om klokslag drie uur is het weer zover: de zomertijd (01) gaat in. Dan wordt dus ook de site van de Sociëteit tegen de zomertijd (02) actief, die nog steeds onverdroten een kansloos achterhoede gevecht voert.
De eerste die zich uitsprak over de zomertijd (03) was de Amerikaanse wetenschapper en medeopsteller van de Amerikaanse grondwet Benjamin Franklin (04). Maar de eer om de zomertijd in Europa ingevoerd te krijgen, gaat naar de Londense aannemer William Willet (05), die in 1907 het pamflet Waste of Daylight schreef en het vooruitzetten van de klok (06) voorstelde. Willet werd aanvankelijk verguisd, maar desondanks voerde Engeland in 1915 de zomertijd in.
Nederland voerde een jaar later ook een soort zomertijd in, maar na de Tweede Wereldoorlog werd hij weer rigoureus afgeschaft, om pas in 1977 weer opnieuw
ingevoerd te worden. De eerste zomertijd hing rechtstreeks samen met het in 1916 per wet regelen van de tijd (07). Daarvoor was het, wat de uren en minuten betreft, een zootje en had iedere regio zijn eigen klok. Dat had overigens niets te maken met tijdzones, zoals bijvoorbeeld Amerika die kent (08): daarvoor is ons land veel te klein. De tijd wereldwijd (09) wordt bepaald door de draaiing van de aarde om de zon, waardoor het op verschillende plaatsen(10) op verschillende tijdstippen (11) licht, dat wil zeggen dag, is.
Tijd (12) heeft de mensen (13) door de eeuwen heen gefascineerd (14) en talrijke wetenschappers hebben zich over het fenomeen gebogen (15). Wereldwijd wordt ook de behoefte gevoeld om precies te weten hoe laat het is, iets wat leidde tot het ontwikkelen van de atoomklok (18). Los van de behoefte het leven in te delen in uren en minuten, werd vanaf het begin ook de noodzaak gevoeld het bestaan te regelen in dagen en maanden (19).
Centraal in alle kalenders (20) van het eerste uur stond de maan, de enige constante aan het firmament (22). Hij komt en gaat in ongeveer dertig dagen, wat leidde tot
het besef dat een jaar wel eens zou kunnen bestaan uit twaalf 'maanden' (23).
Met uitzondering van de Maya's, en dan vooral de Azteken (24), die een heel eigen systeem (25) hadden, hebben de meeste volkeren een maandkalender. De Chinezen (26) waren waarschijnlijk de eersten die zich realiseerden dat het maanjaar niet parallel gaat met de loop van de zon en dat het eigenlijk te kort is. Zij begonnen daarom regelmatig extra dagen in te voegen. Ook de Joden en de Islamieten leven volgens maankalenders, waarbij de Joden (27) in negentien jaar zeven keer een extra maand (28) toevoegen. De Islamieten voegen op
grond van de Koran geen extra maand toe. Hun kalender (29) is gebaseerd op een uiterst ingewikkelde tijdberekening van kalief Omar 1, waardoor slechts één keer in de 2750 jaar een extra dag moet worden ingevoegd.
Maar, dominant in met name het economische verkeer, is de kalender van paus Gregorius XII (30), die de suprematie van de zon (31) over de maan erkende (32).
Alle nummers corresponderen met onderstaande linken.
(03)webexhibits
(04)Benjamin Franklin.
(05)William Willet.
(06)Zomertijd.
(07)Wet Zomertijd.
(08)Amerikaanse tijdzones.
(10)De tijd Wereldwijd.
(11)De tijd Wereldwijd.
(12)Tijd pagina.
(13) Tijd.
(14)Kalenders .
(15)Wetenschappers over de tijd .
(18)De atoomklok.
(19)De kalender .
(20)De kalender .
(22)Astronet .
(23)Time and Date .
(24)De Maya's .
(26)De Chinezen.
(27)De Joden .
(28)Jewish Calendar.
(29)De Islamieten.
(30)De kalender van paus GregoriusXII .
